Zamek Książąt Pomorskich wybudowany został w roku 1507. W latach 1580-1587 zamek przebudowano na styl renesansowy. Zamek Książąt Pomorskich jest siedzibą Muzeum Pomorza Środkowego, które jest muzeum wielodziałowym o różnorodnych zbiorach, w których skład wchodzi sztuka dawna i współczesna, obiekty dawnego rzemiosła i obiekty etnograficzne, a także pamiątki związane z dziejami Słupska. Dumą muzeum jest największa na świecie kolekcja związana z Witkacym.

Neogotycki Ratusz z roku 1901 należy do tych nielicznych zabytków w Polsce, które zachowały wystrój minionej epoki. Podziwiamy liczne i piękne witraże. Nad głównym wejściem wprawiony jest witraż z herbem miasta i datą powstania ratusza: 1900-1901. W gabinecie prezydenta miasta do dzisiaj zachowały się oryginalne tapety z poczatku ubiegłego stulecia, a także oryginalne biurko pierwszego burmistrza. W sali obrad Rady Miejskiej możemy podziwiać dwa ścienne malowidła przedstawiające ważne momenty z historii miasta: wykupienie przez mieszczan Słupska spod 12-letniej władzy Krzyżaków i wtórne nadanie praw miejskich w 1310 roku. 

Młyn Zamkowy, czyli Młyn Wodny z I poł. XIV w. pełniący dawniej funkcję spichlerza. W roku 1965 obiekt został przejęty przez Muzeum Pomorza Środkowego. Dokonano odbudowy i adaptacji na cele muzealne, a także przywrócono renesansowy wystrój elewacji młyna. Obecnie (od 1968 r.) obiekt jest siedzibą Działu Etnograficznego Muzeum Pomorza Środkowego i Galerii Bursztynowej (na podstawie www.slupsk.pl).

Baszta Czarownic w Słupsku powstała w latach 1410-1415 i należała do wybudowanych w okresie od początku XIV w. do połowy XV w. murów obronnych miasta, które zastąpiły wcześniejszą palisadę. Kiedy to w XVII w. wprowadzono nowożytny system obrony na zewnątrz murów, Baszta Czarownic stała się więzieniem i miejscem tortur dla kobiet posądzonych o czary.

Na początku XIX w. Basztę Czarownic przekształcono na stajnię, ale w roku 1871 znów stała się więzieniem. Uszkodzona w 1945 roku w czasie działań wojennych została odbudowana w latach 1970-1973.

Spichlerz Richtera zbudowany został w II poł. XVIII w. Pierwotnie Spichlerz Richtera połozony był przy zbiegu ulic Kopernika i Wolności. Obecnie spichlerz po zrekonstruowaniu w latach 1994-98 zlokalizowany jest na Rynku Rybackim równolegle do brzegu Słupii i łącznie z położonymi  w sąsiedztwie budynkami Zamku Książąt Pomorskich, Bramy Młyńskiej i Młyna Zamkowego tworzy zespół zabytkowych obiektów Muzeum. 

Brama Młyńska wzniesiona została w stylu gotyckim w XIV w. Najpierw w latach 1325-1329 zbudowano dolną kondygnację z ostrołukowym przejazdem, zaś górną kondygnację dobudowano około 1365-1370 roku. Zwieńczenie bramy miało ozdobne szczyty ze sterczynami. W czasie działań wojennych w 1945 roku brama uległa zniszczeniu. Generalny remont adaptacja obiektu nastąpiła w roku 1980.

Obecnie mieści się tu pracownia konserwatorska Muzeum Pomorza Środkowego (na podstawie www.slupsk.pl)

Interesujący architektonicznie budynek wybudowany w roku 1903 jako Starostwo Powiatowe. Podobnie obecnie jest to siedziba władz powiatu ziemskiego.  Budynek zdobi przepiękna wieża zegarowa zwieńczona hełmem z latarnią.

Nowa Brama została zbudowana w stylu gotyckim w II poł. XIV wieku. Około 1650 roku bramę zwieńczono barokowym hełmem. W bramie znajdowało się więzienie karne, przędzalnia, warsztaty wojskowe. Dziś w Nowej Bramie mieści się min. Galeria Sztuki Współczesnej.

 Do roku 1959 pod bramą przejeżdżały tramwaje i na pamiątkę istnienia w mieście linii tramwajowej, przed Nową Bramą, gdzie przebiegała dawna trasa, postawiono odrestaurowany tramwaj. Ten stojący tramwaj swoim wyglądem przypomina tramwaje jeżdżące po Słupsku do roku 1959 (pierwsze tramwaje pojawiły się w kwietniu 1910 roku). W tym zabytkowym tramwaju obecnie mieści się sezonowy punkt Centrum Informacji Turystycznej "Ziemia Słupska" (na podstawie www.slupsk.pl).

Miejska Biblioteka Publiczna im. Marii Dąbrowskiej mieści się w dawnym kościele Norbertanek pod wezwaniem Św.Mikołaja. Budynek wzniesiono w stylu gotyckim w XIV wieku. W czasie II Wojny Światowej obiekt został zniszczony. Odbudowano go w latach 1963-1971.